دخترجواني از مکزيک براي يک مأموريت اداري چندماهه به آرژانتين منتقل شد.پس از دوماه، نامه اي از نامزد مکزيکي خود دريافت مي کند به اين مضمون:لوراي عزيز، متأسفانه ديگر نمي توانم به اين رابطه از راه دور ادامه بدهم و بايد بگويم که دراين مدت ده بار به توخيانت کرده ام !!! ومي دانم که نه تو و نه من شايسته اين وضع نيستيم. من راببخش و عکسي که به تو داده بودم برايم پس بفرست باعشق : روبرت

دخترجوان رنجيـده خاطرازرفتارمرد، ازهمه همکاران ودوستانش مي خواهدکه عکسي ازنامزد،برادر، پسرعمو، پسردايي ... خودشان به اوقرض بدهند وهمه آن عکس ها راکه کلي بودندباعکس روبرت، نامزد بي وفايش، دريک پاکت گذاشته وهمراه با يادداشتي برايش پست ميکند، به اين مضمون:روبرت عزيز، مراببخش، اما هر چه فکر کردم قيافه تو را به ياد نياوردم، لطفاً عکس خودت را ازميان عکسهاي توي پاکت جداکن وبقيه رابه من برگردان.....

بی تو دیدم زندگی را می توان باور نمود
می توان شب های بی پایان خود را سر نمود
بی تو دیدم زندگی جاریست در رگ های عمر
غنچه های روز را هم می توان پرپر نمود
می توان در دود یك سیگار هم زندگی را كشت و سوخت
می توان بی گریه ماند
می توان بی نغمه خواند
می توان در سردی یك آه نیز ، خاطرات تلخ خود را تازه كرد
با شمارش های انگشتان دست ، رنج های رفته را اندازه كرد ...
بی تو دیدم قهر نیست
 جام های زهر نیست
تلخی اندوه هست و كوه نیست!
 تكدرخت درد هست و جنگلی انبوه نیست!
در فراموشی مطلق می توان آرام خفت
می توان گفت این كه اندر ماورای پنجره
سال های رفته مدفون گشته اند
 آرزوئی نیست ... انتظاری نیست ...

 اعتباری نیست ... عشق ِ یاری نیست ...
باورم هرگز نبود
بی تو آیا می توان روز را هم شام كرد
ماند و با سر كردن روز و شبی 
زندگی را هم چنین بدنام كرد ؟!
بی تو دیدم مانده ام

بی تو دیدم زنده ام
این منم تنها ، 
تنی و روح خویش
آن تن و روحی كه می آزردمش
كز تن ِ دیگر نماند لحظه هائی هم جدا
از تنی با بوی گرم و آشنا ....
دیدم آری هر تنی تنهاست در بعد زمان
 در جهان
باورم شد هر تنی را روح و قلب دیگریست 
قصه‌ی پوچی ست یك روح و دو تن ،
من نه بودم تو ، دریغا ، نه تو من !
وای بر من ، بر دل دیوانه ام
كانچه باور داشتم از من گریخت
رشته های بافته با خون دل ، از هم گسیخت
آنچه استاد ازل از عشق گفت
عاقبت بر باد رفت
اعتبار عشق هم از یاد رفت .....

افسانه‌ی من به پایان رسیده است
و احساس می كنم كه این آخرین منزل است
 دیگر نه بانگ جرس كاروانی
 دیگر نه آوای رحیلی!
تنهایی ، آرامگاه جاوید من است
و درد و سكوت
همنشین تنهایی جاودانه‌ی من !

هي دلم مي گيرد از آدم هايي كه در پس نگاه سردشان با لبخندي گرم فريبت مي دهند، دلم مي گيرد از خورشيدي كه گرم نمي كند و نوري كه تاريكي مي دهد، ازكلماتي كه چون شيريني افسانه ها فريبت مي دهند، دلم مي گيرد از سردي چندش آور دستي كه دستت را مي فشارد و نگاهي كه به توست و هيچ وقت تو را نمي بيند، از دوستي كه برايت هديه دو بال براي پريدن مي آورد و بعد پرواز را با منفور ترين كلمات دنيا معني مي كند......گاهي حتي از خودم هم دلم مي گيرد.

باخود ميگويم: اي كاش مثل باران باشيم تا عظمت درياها را نمايان كنيم، زينت دهنده پاييز باشيم، زيبايي شب را بر همگان بباورانيم، نور مهتاب و پرتو شادي را به همه هديه كنيم واهنگ برگها را صفايي ديگر بخشيم تا ديگر رهگذري بي اعتنا گام در كوچه تنهايي مان ننهد وبرگهاي زرد احساسمان را له نكند وتا ديگر كسي نگويد:پاييز غم انگيز است.

تنها دقايقي چند تأخير کرده است

گفتم امروز هواسرد بوده است

شايد موعد قرار تغيير کرده است

 خنديد به سادگيم آيينه و گفت

احساس پاک تو را زنجير کرده است

گفتم از عشق من چنين سخن مگوي

گفت خوابي سال‌ها دير کرده است

در آيينه به خود نگاه مي‌کنم ـ آه!

عشق تو عجيب مرا پير کرده است

راست گفت آيينه که منتظر نباش

او براي هميشه دير کرده است.

اگر ماه بودم،به هر جا که بودم

خانه بدوش تو شدم بنگر مرا تا کجا کشاندی

عاشق روی تو شدم،تو که جان مرا به لب رساندی

ای با تو بودن حسرت دیرینه من

ای راز عشقت تا ابد در سینه من

از تو بردین خیلی سخت نازنین

به تو رسیدن خیلی سخت نازنین

ای با تو بودن حسرت دیرینه من

ای راز عشقت تا ابد در سینه من

در روي پلي ايستاده ام
در تاريکي انتظار مي کشم
فکر مي کردم که تا الان اينجا خواهي بود
چيزي به جز باران نيست
جاي پايي روي زمين نيست
گوش مي دهم ولي هيچ صدايي نيست
هيچکس سعي نمي کند مراپيدا کند
کسي نخواهد بود که بيايد و مرا به خانه به خانه ببرد
شب بسيار سرديست
سعي مي کنم که اين زندگي را بسنجم
نمي خواهي که مرا با دستانت ببري؟
مرا به جايي جديد ببري
نمي دانم چه کسي هستي..........
اما من....من با تو هستم
دنباله يک جايي ميگردم
درپي چهره اي مي گردم
ايا کسي اينجا هست که من بشناسم؟
چون هيچ چيزبه صورته درست پيش نمي رود
و همه چيزاشفته است...
و هيچ کس دوست ندارد که تنها باشد
کسي نيست که سعي کند من راپيدا کند...؟
کسي نخواهد بود که بيايد و مرا به خانه به خانه ببرد
شب بسيار سرديست
سعي مي کنم که اين زندگي را بسنجم
نمي خواهي که مرا با دستانت ببري؟
مرا به جايي جديد ببري
نمي دانم چه کسي هستي..........
اما من....من با تو هستم
اوه...چرا همه چيز اشفته است؟
شايد ديوانه شده ام.....
بله.بله.بله.....
شب بسيار سرديست
سعي مي کنم که اين زندگي را بسنجم
نمي خواهي که مرا با دستانت ببري؟
مرا به جايي جديد ببري
نمي دانم چه کسي هستي..........
اما من....من با تو هستم

فعل رفتن رو صرف کن :

رفتم ... رفتي ... رفت...

ساکت مي شوم، مي خندم،

ولي خنده ام تلخ مي شود.

استاد داد مي زند :

خوب بعد؟ ادامه بده . و

 من مي گويم :

رفت ...رفت ...رفت...

 رفت و دلم شکست...

غم رو دلم نشست...

رفت شاديم بمرد...

شور از دلم ببرد .

رفت...رفت...رفت و

 من مي خندم و مي گويم :

 خنده تلخ من از گريه غم انگيزتر است...

کارم از گريه گذشته است به آن مي خندم

    آخه مگه حرفی زدم،زخم زبونی من زدم

        آره همش بهونه بود مساله یار دیگه بود

            دلت هوایی شده بود،کار از کار گذشته بود

                 برو با یارت عزیزم،رها کن این تن منو

                       الهی صد ساله بشه عشق قشنگت عزیزم

                             اما یه قول بهم بده،یارتو  تنها نذاری

                                  که مثل من اسیر بشه،آواره از خونه بشه

                                       منم یه قول بهت می دم یه روز فراموشت کنم

                                             قلبمو سنگیش بکنم،عشقتو خاکستر بکنم

                                                 اگه یه روزخواستی گلم کسی رونفرینش کنی

                                                       بگو که مثل من بشه،زجر جدایی بکشه

ليلی زير درخت انار نشست درخت انار عاشق شد.

گل داد سرخ سرخ  

گلها انار شد داغ داغ هر اناری هزار تا دانه داشت.

دانه ها عاشق بودند دانه ها توی انار جا نمی شدند.

انار کوچک بود دانه ها ترکيدند. انار ترک برداشت.

خون انار روی دست ليلی چکيد.

ليلی انار ترک خورده را از درخت چيد.

خدا گفت:راز رسيدن فقط همين بود.

کافی است انار دلت ترک بخورد.

برای من نوشته گذشته ها گذشته

تمام قصه ها هوس بود

برای او نوشتم برای تو هوس بود

 ولی برای من نفس بود

کاشکی خبر نداشتی دیوونه نگاتم

یه مشت خاک ناچیز افتاده ای به زیر پاتم

کاشکی صدای قلبت نبود صدای قلبم

کاشکی نگفته بودم تا جون دارم باهاتم

نوشته هر چی بود تموم شد

نوشتم عمر من حروم شد

نوشته رفته ای زیادم

نوشتم شمع رو به بادم

نوشته در دلم هوس مرد

نوشتم دل توی قفس مرد

کاشکی نبسته بودم زندگی مو به چشمات

کاشکی نخورده بودم به سادگی فریب حرفات

لعنت به من که آسون به یک نگات شکستم

به این دل دیوونه راه گریزو ساده بستم

به شکوفه ها قسم 

به خاطر تو بهشتی در زمین بپا کرده ام

به رنگ آسمان

به رنگ عشق ومهربانی

می دانم که باور نداری:

اما بارانی که قلب سیاهم را شست

کوکب هایی که بهاریم کردند

صنوبری که اشکهایم را ریخت

آینه ای که شکست و ستاره ای که تنها ماند

شهادت می دهند که به شوق بازگشت تو

دل تنگم را جلا دادم ورنگین کمان مهر را

در درونم شعله ور ساختم

ای گل یاسم بازگرد

که من از آسمان چیزی کم ندارم

با غرور بی دلیلت منو آزار نده

به منه خسته و بی حوصله هشدار نده

بزار این سکوت سنگین به شکستن نرسه

به خودت تو بیش از این زحمت اقرار نده

به خدا من خودم رفتنیم

واسه دیگران تو شمعی

واسه من خاموش و غمگین

برای خودی تو دردی

واسه غریبه تسکین

واسه دیگران حقیقت

واسه من عین سرابی

برای همه ستاره

واسه من مثل شهابی

وقت و بی وقت لحظه ها رو به دلم زهر نکن

بیا و این دم آخر صحبت از قهر نکن

به خدا من خودم رفتنیم

پلكها خميازه مي كشند

حتي خميازه ها نيز عصا بدست راه مي روند.....

اه كه اينجا كمر تنهايي اشك نيز خم شده است

واي كه اينجا....

حتي سلام باران نيز تكراريست....

يك نفر.....يك نفر دلتنگ است،يك نفر مي گرید

يك نفر سخت دلش باراني است

يك نفر در گلوي خويش بغضي خيس دارد

بغضي كال دارد...

يك نفر طرح وداع مي كشد روي گل سرخ خيال....

اينجا سراي عشق بي همتاي ماست....

بارها خواستم رازي را که مدتهاست در قلبم نگه داشته ام فاش

کنم خواستم بگويم که دوستت دارم اما نتوانستم. هرگاه از کنارم

ميگذشتي آرزو مي کردم اين راز را در چشمانم بخواني

افسوس ... افسوس تو بي اعتنا از کنارم ميگذشتي تا آنکه ديروز

قلم بدست گرفتم و خواستم برايت بنويسم... بنويسم که ازاين همه

بي مهريهايت متنفرم اما وقتي قلم را از روي کاغذ برداشتم با

تعجب مشاهده کردم که نوشته ام

با تمام وجود دوستت دارم

                          درسکوت مبهم شبهاي سردم

تنهایی رنگی است بی رنگ، که من با عشق آن را رنگی کردم و اکنون تنهایی ام گم شده و من نیز میان تنهایی و عشق و رنگها....

آهای توئی که از من، با هر رنگ وفریبی

می خوای دل ببری باز،ولی بامن غریبی

اگه توحقه بازی منم دست وخوندم ،یکی

دیگری توقلبم جای تو نشوندم، اگه عشق

منی، چرا با دیگرونی، می خوای بری برو

چرا دل می سوزونی، ولی یه روز می یای

که خیلی دیره یکی دیگری تو قلبم جای تو

رو می گیره

سهراب : گفتی چشمها را باید شست ! شستم

ولی..... گفتی جور دیگر باید دید! دیدم ولی.....

گفتی زیر باران باید رفت رفتم ولی او نه چشم های

خیس و شسته ام را نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید

فقط در زیرباران با طعنه ای خندید و گفت :

دیوانۀ باران زده

خيلی سخته كه گل آرزوهاتو تو باغه

ديگه اي ببينی و هر وقت هم ديديش

هزار بار تو خودت بشكنی و زير لب بگي :

(( گل من باغچه نو مبارك))

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست، اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست ،اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست ،اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست، اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست، اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست، پس با تمام وجود فرياد ميزنم دوستت دارم ............